Poëzie voor de mensen uit de zorgsector …

Een gedicht van Jan Ducheyne (samen met Inke De haes – hematoloog)

De glazen deur schuift open.
De weg naar de afdeling wordt
Elke dag zonder nadenken afgelegd.

Denkend aan het alledaagse, banen
we ons geruisloos een weg op onze
sloffen,
sneakers of slippers.

Onze maskers liggen op ons te wachten.
We denken er niet meer bij na.
Onze nauwkeurige routine,
levensbelangrijk.

Witte & rode bloedcellen,
onze stil stromende metgezellen.
Wij, de zwijgende kenners.

Wij die weten dat
Elke vol geloof aangevatte sprint
een afmattende marathon worden zal.

Die levens bepalende kweken
Niemand prikt zoals wij. Wij weten wat
komt.
Het gevreesde chemobombardement.

Neutrofielen die verdwijnen
Poorten die sluiten
Burchten worden versterkt
Tekorten worden aangevuld.
Wij analyseren. Verzorgen. Trotseren
samen.

We doen elke dag wat we kunnen.
Maar wij zijn god niet.

Achter de coulissen van onze witte stilte
is er die onzichtbare muur waar
ongeziene grapjes op
belanden tijdens het snel elkaar passeren
in de o zo
belangrijke gang.

Het lot en zijn wrede spelingen,
ons maakt het nooit bang.

Wij zijn stervelingen onder de stervelingen.
Wij kunnen niet toveren.

Wij zorgen zo goed als gezorgd kan
worden.
Gezond is een magisch woord in ons
woordenboek.

Verheven gegeven van ultieme
blijdschap.
Het zachte openen van nieuw, broos
leven:
'U bent erdoor'.

Dit kunnen uitspreken.
Na lange weken,
smaakt beter dan duizend stukken
chocola.

Men noemt ons helden.
Helden blijven zichzelf.

Een buiging van de dichter.
Hopelijk maakt het jullie dagen
Net voldoende

Lichter.

Voor Inke & haar collega's van de
afdeling Hematologie.

Door
Jan Ducheyne, 07/05/2020
Visits: 158